Pol Goossen and his adopted dog, Wap

by violalecompte

Pol Goossen is a well-known Belgian actor, and a passionate defender of animal rights. He has an adopted Golden Retriever named Wap, who accompanies him to the benefit shows he hosts to support animal shelters.

Mr. Goossen has also published a book: Dierbaar (Which translates to “precious”. But “dier” also means “animal” in Dutch, so it’s a nice play of words). It’s a collection of columns on animal welfare he’s written over the years.

Voor de Nederlandstaligen: onder deze vertaalde versie van het interview, vinden jullie de orginele tekst, in het Nederlands.

Emyelleboog_03

Can you introduce yourself?
Animals. Fishermen catch them, hunters kill them, consumers eat them, animal lovers take care of them. Luckily, I belong to the last group of people. Now, when I’m 64, my love for animals is stronger than ever.

My CV? Owner of one dog/ servant of two cats/ always touched when witnessing intense love for animals/ vegetarian/ almost don’t dare to open the newspaper because I’m afraid to read about animal suffering/ sharing my life with a dog is no sacrifice/ on the contrary: I meet a lot of new, friendly people/ I think animals are more interesting than television, sports or computer games/ it’s a gift to be 60+ / I work less, and spend more time with my animals/ I feel younger when I look at them, or even just think of them/ after I die I don’t want to go to human heaven, I want to go to the one and only heaven for animals, and be re-united with my dog, Wap.

DSC_7249

You are a big animal lover. Has this always been the case?
Yes. During my childhood, I was surrounded by several pets. Dogs, cats, sheep, goats, chickens… My mother’s parents were farmers, so at my aunt’s and uncle’s place, I also spent time with cows, horses and pigs. Nobody ever spoke of slaughter to the children, as if they felt guilty about it. So luckily, I only saw the positive things. I only found out about the horror later, with as a logical result that I became a vegetarian.

You perform in benefit shows, of which the profits go to animal welfare organizations. Can you tell us a bit about that?
Yes. I’ve published a book, a compilation of columns I’ve written over the last couple of years for animal organizations and – magazines. The subject of the columns is animal welfare and – suffering. I organize lectures based on this book, and donate the profits to several animal shelters. I do this for free. The only thing I ask is for my transportation expenses to be reimbursed, and that a water bowl is provided for my dog, Wap. Because he always accompanies me to these lectures, of course…

_MG_8785

Where did you get the inspiration for your book?
The way people treat animals. All the animal love, but unfortunately also all the animal suffering that goes on in the world. I thought it was my duty, as a well known person, to speak up for the animals. We should keep on questioning the way people treat animals, and do our best to end animal suffering. Every little bit counts.

You have a dog named Wap. How did he find his way to you?
It came to my attention that somebody wanted to get rid of this “super dog” because it couldn’t compete in shows (due to an aesthetic “imperfection”) I immediately adopted this super dog, and named him Wap (World Animal Protection).

Jeroen G 1

Do you have any other adopted pets?
Two cats, brother and sister. But unfortunately both of them died a short time ago, at the ripe old age of nineteen.
How would you convince people to adopt, rather than buy, a pet?
I would inform them about puppy mills, and all the criminal money-grubbing that comes with it.

Jitske1

 

NEDERLANDS

Kan u uzelf kort voorstellen?
Dieren. Vissers vangen ze, jagers doden ze, consumenten eten ze, dierenvrienden soigneren ze. Ik behoor gelukkig tot de laatste groep. Op mijn vierenzestigste is mijn dierenliefde groter dan ooit. Mijn CV? Baasje van één hond / personeelslid van twee katten / immer ontroerd bij het aanschouwen van intense dierenliefde / overtuigd vegetariër / gestopt met vlees eten zoals destijds met roken / lig steevast wakker van dierenleed en durf daarom amper een krant te openen / het feit dat een hond al jaren mijn leven deelt is geen opoffering / leer integendeel veel lieve mensen kennen / vind dieren interessanter dan televisie, competitiesport of computerspelletjes / ervaar het als een geschenk om 60-plus te mogen zijn / stort mij daardoor minder op het werk en des te meer op het welzijn van mijn troetels / voel me jonger als ik naar ze kijk of er alleen maar aan denk / wil hond Wap persé overleven / zal hem vlak voor zijn inslapen uitgebreid borstelen zodat hij netjes in die ene dierenhemel verschijnt en mij later netjes kan ontvangen als ik daar ook ooit langskom / wil dus na mijn dood niet naar de mensenhemel maar ook naar die ene, echte dierenhemel / zal dan roepen “Wàààp, ik kom eraan.”

DSC_8371 copy

U hebt een groot hart voor dieren, is dat al van kindsbeen af zo geweest?
Ja, al van in mijn kindertijd hadden we thuis altijd eÉn of meerdere huisdieren. hond/poes/schaap/geit/kip… moeder was van op de koop toe van boerenafkomst, dus bij nonkels en tantes was het ook nog koe, paard en varken. over slachten werd tegen kinderen angstvallig en schuldbewust gezwegen. dus gelukkig zag ik toen enkel het positieve. de gruwel ontdekte ik pas later. vegetarisme was voor mij het logisch gevolg.

U speelt benefietvoorstellingen ten voordele van dieren. Kan u ons daar iets meer over vertellen?
Ja. Ik heb een boek gepubliceerd: een compilatie van columns die ik de laatste paar jaar bijeen heb gepend voor dierenorganisaties en -magazines. Het onderwerp van deze columns is dierenwelzijn en dierenleed. Ik organiseer lezingen gebaseerd op mijn boek, en doneer de opbrengst aan dierenasielen. De lezingen zijn gratis. Ik vraag alleen dat mijn vervoerskosten terugbetaald worden, en dat er een bakje met water aanwezig is voor mijn hond, Wap, die mij naar al mijn lezingen vergezelt.

dementie 2

U heeft een boek geschreven, “Dierbaar”. Wat was hiervoor de inspiratie?
Hoe mensen omgaan met dieren. al de dierenliefde, maar jammer genoeg ook al het dierenleed dat er te zien, te lezen of te horen valt. ik, bv zijnde, zie het als mijn plicht desbetreffend aan de boom te schudden en ook via mijn pen mijn stem te verheffen. hoe slecht en crimineel het mensdom soms omgaat met het dierenrijk moet steevast en zonder onderbreking aangekaart en aangeklaagd worden. alle beetjes helpen. het zijn geen druppels water op een hete plaat, wel druppels olie in gans het raderwerk.

U heeft een hond, Wap. Hoe heeft hij zijn weg naar u gevonden?
Via via vernam ik dat er iemand afstand deed van een ware ‘superhond’ omdat er slechts 1 testikel was ‘ingezakt’ en er bijgevolg geen prijzen mee te winnen viel. ik heb die ‘superhond’ onmiddellijk geadopteerd en hem wap genoemd (world animal protection).

Heeft u nog andere geadopteerde dieren, en kan u iets over hen vertellen?
Twee poezen, broer en zus, maar helaas allebei kortelings overleden op de gezegende leeftijd van 19 jaar.

Hoe zou u mensen ervan overtuigen een dier te adopteren ipv te kopen?
Ik zou beginnen over broodfok en al het overige grenzeloos gesjoemel en crimineel geldgewin dat meer en meer gepaard gaat met het kweken van … en het gemarchandeer met pups.

klimop
” Obscure schuurtjes met tochtgaten, type kerststal. Doch zonder os, ezel, wierook en mirre. Plastieken bakken met daarin pups van alle ras en stand. Kopen? Nog voor het eerste woord valt krijg je een hoopje hond in de pollen geduwd. Niet wild, nee, lief en schijnbaar heel gezond. Hoesten, braken en chronische diarree. Een kruising van een kruising. Inteelt, ook bij de mens terecht verboden. Fokken van honden alleen maar om de platte poen. In één woord: weerzinwekkend.

Een verbolgen baasje had als stuitend bewijs haar levend didactisch materiaal bij zich: een stumperdje van een hond, uitgemergeld en wezenloos in een mand, teef, 10 jaar oud en naamloos. Tot voor enkele weken compleet verwaarloosd: uitgehongerd, amper 4 kg, droge ogen, zware dubbele oorontsteking, aangekoekt vuil van jaren en ontstoken poten van steeds maar in het eigen vuil te moeten liggen. Gedekt worden en werpen was de opdracht. Zo snel en zo veel mogelijk geld scheppen voor de baas, voor de fokker, voor de mother-fucker. Vlaanderen barst ervan. Vlaanderen mijn land, le plat pays qui est le mien.

Een warm en veilig nest is sinds kort haar deel. Toen ze na jaren duisternis eindelijk de frisse lucht intrippelde brak ze harten en liet ze tranen vloeien. Een ondraaglijke stank droeg ze met zich mee. De stank van BROODFOK, één om nooit te vergeten. Wie kan de oudste vriend van de mens zoiets aandoen? Dat zo’n brok ellende nog vertrouwen toont is op z’n zachtst gezegd aangrijpend. Het BROODFOKTEEFJE kan na drie kwart levensloop een bestaan beginnen waar elke hond recht op heeft. Hunkerend om alsnog moeizaam te leren en te ontdekken. Zelfs een zacht kussen zaait paniek, hard beton lijkt veiliger. Na de zesde wasbeurt mét shampoo eindelijk schuim, eindelijk een blanke buik, zacht en lekker ruikend. Roze, ongebruikte voetzolen en de doffe blik in haar ogen zijn voltooid verleden tijd. Een deugniet is geboren: draf en galop met flapperdende oortjes. Na één decennium mogen rennen als een puppy. Geluk heet dat.”

(Pol Goossen)

 

Advertisements